دو از يك اصل بودند . فاصلهء سنّى قدرى بود و با گذشت زمان كمرنگ مىشد ، هر دو در دامان پيامبر و در آغوش فاطمه دخت محمد در زير سايهء امير مؤمنان على پرورش يافته بودند . زينب ، بعد از حسن و حسين ، بزرگ‌ترين نوه بود و شمائل مادرش را ، با همهء جلال و جمالش ، باز مىنمود و در همهء پرواپيشگى و فرهيختگيش به پدرش مانند بود و با شخصيت برادرش حسن متناسب بود و بسى نزديك بود كه با شخصيت برادرش حسين نيز مطابق شود . اگر تربيت يا وراثت در پىريزى شخصيت فرد مؤثر باشند ، يا اگر رخدادها سازندهء شخصيت انسان باشند ، يا اگر رسالت اصلى فرد كه برايش رقم خورده در بناى شخصيتش مؤثر باشد ، زينب صديقه در تمام اينها با برادرش امام حسين عليه السلام شريك است . و از ازل واقعهء طف مقدر بود . . . . چه ، پس از انفجار نور وحى در بيابان‌هاى مكه درگيرى جاهليت و اسلام به اوج رسيد و از همان دم كه پيغمبر صلى الله عليه و آله رشتهء تعلق را از سراى فانى گسست و ديگر باره بنىاميه زير پوشش نفاق و به هنگام غفلت انصار و تغافل مهاجران به صحنهء حوادث آمدند تا منافع قدرت‌مدارانه و موقت را تصاحب كنند ، سلسلهء حوادث به اين سو دَرهم پيوست . فاطمهء زهرا عليها السلام در برابر اين انحراف قامت برافراشت و با خون خويش كه ديوار خانه‌اش را رنگين كرد و با كبودى جاى